Uzmanlara göre pullu giysiler birden fazla nedenle çevresel tehlike oluşturuyor.

Noel ve Yeni Yıl parti zamanıdır – ışıltılı yeni bir kıyafet satın almak için bir fırsat. Ancak uzmanlara göre pullu giysiler birden fazla nedenle çevresel tehlike oluşturuyor.

Kampanya yöneticisi Jane Patton, “Hiç pullarla bir şey giyip giymediğinizi bilmiyorum, ama ben giydim ve o şeyler sürekli düşüyor, özellikle de giysiler hızlı moda ya da indirimli bir perakendeciden geliyorsa,” diyor kampanya yöneticisi Jane Patton. Uluslararası Çevre Hukuku Merkezi ile plastik ve petrokimya.

“Birine sarıldığınızda, arabaya binip indiğinizde, hatta siz yürürken ya da dans ederken bile çıkıyorlar. Yıkanırken de çıkıyorlar.”

Sorun, parıltıyla aynı. Her ikisi de genellikle metalik yansıtıcı kaplamalı plastikten yapılır. Kanalizasyona gittikten sonra yüzyıllarca çevrede kalacaklar ve muhtemelen zamanla daha küçük parçalara ayrılacaklar.

Jane Patton, “Payetler sentetik olduğu ve neredeyse kesinlikle zehirli kimyasallar içeren bir malzemeden yapıldığı için, nerede olursa olsun – hava, su, toprak – potansiyel olarak tehlikelidir” diyor.

“Mikroplastikler yaygın, anıtsal bir sorun. Çok küçük oldukları ve çok kolay hareket ettikleri için öylece temizlenmesi veya kontrol altına alınması imkansız.”

Araştırmacılar bu yıl taze Antarktika karında bile mikroplastiklerin bulunduğunu ortaya çıkardı .

Biyobozunur payetler icat edildi ancak henüz seri üretilmedi.

Oxfam hayır kurumu, 2019’da 18 ila 55 yaşları arasındaki 2.000 İngiliz kadınla anket yaptı ve bunların %40’ı bayram sezonu için payetli bir giysi alacaklarını söyledi .

Sadece dörtte biri onu tekrar giyeceklerinden emindi ve ortalama olarak yanıt verenler, giysiyi bir kenara atmadan önce beş kez giyeceklerini söylediler.

Yüzde beşi, kıyafetlerini bitirdikten sonra çöp kutusuna atacaklarını söyledi ve bu da Oxfam’ın 2019’un bayram parti kıyafetlerinin 1,7 milyon parçasının çöplükte biteceğini hesaplamasına yol açtı.

Plastik payetler, düzenli depolama sahasına girdikten sonra orada süresiz olarak kalacaktır – ancak araştırmalar, düzenli depolama alanlarından sızan sıvı atığın da mikroplastikler içerdiğini bulmuştur.

Bir grup araştırmacı, çalışmalarının “çöp sahasının plastiklerin son havuzu değil, potansiyel bir mikroplastik kaynağı ” olduğuna dair kanıt sağladığını söyledi .

Greenpeace Almanya’nın döngüsel ekonomi ve toksik madde yöneticisi Viola Wohlgemuth, giyim endüstrisi tarafından üretilen ürünlerin %40’ının asla satılmadığını söylüyor. Bunlar daha sonra diğer ülkelere gönderilebilir ve çöpe atılabilir, diyor.

Payetlerle süslenmiş giysiler de ister istemez bu gönderiler arasında yer alıyor. Viola Wohlgemuth, onları Kenya ve Tanzanya’daki ikinci el pazarlarında ve atık depolama alanlarında gördüğünü söylüyor.

“Tekstil atığı ihracatı için herhangi bir düzenleme yok. Bu tür ihracatlar, ikinci el tekstil ürünleri kılığına giriyor ve fakir ülkelerde çöplük alanlarına veya su yollarına dökülüyor ve kirletiyorlar” diyor.

“Basel Sözleşmesi kapsamında elektronik veya plastik atık gibi diğer atık türleri gibi sorunlu bir madde olarak yasaklanmış değil.”

Payetler plastik tabakalardan delinir ve kalanların atılması gerekir.

Hindistan’ın Gujarat eyaletinde bir tekstil fabrikası sahibi olan Jignesh Jagani, “Birkaç yıl önce, bazı şirketler atıklarını yakma fırınlarında yakmaya çalıştı” diyor.

“Ve bu zehirli duman üretti ve eyaletin kirlilik kontrol kurulu bunu öğrendi ve şirketleri bunu yapmaktan vazgeçirdi. Bu tür atıkları işlemek gerçekten zor.”

Kompostlanabilir selüloz payetlerin geliştiricilerinden biri olan Elissa Brunato, daha sonra payetlerin kesilip çıkarıldığı malzeme tabakaları yaparak işe başladığını söyledi. Bu sorunu önlemek için tek tek kalıplarda payetler yapmaya yöneldi.

Sorun sadece payetler değil, genellikle dikildikleri sentetik malzemelerdir.

BM Çevre Programına göre, giysilere yapılan malzemelerin yaklaşık %60’ı polyester veya akrilik gibi plastiktir ve giysiler her yıkandığında küçük plastik mikro lifler saçar.

Bu lifler su yollarına ve oradan da besin zincirine girerler.

Uluslararası Doğayı Koruma Birliği’nin bir tahminine göre , okyanuslara salınan mikro liflerin %35’inden sentetik tekstil ürünleri sorumludur .

Pazarın gücünü kullanarak sürdürülebilirlik sorunlarının üstesinden gelmeyi amaçlayan Değişen Pazarlar Vakfı’ndan George Harding, moda endüstrisinin plastik payetler ve (petrol veya gazdan elde edilen) elyaf kullanımının da “fosil yakıt endüstrisine köklü bir güveni gösterdiğini” söylüyor. hammaddeler için”.

Giyim üretiminin 2030 yılına kadar 2015 seviyelerine kıyasla neredeyse iki katına çıkacağının tahmin edildiğini, bu nedenle “önemli müdahaleler olmaksızın sorunun muhtemelen daha da kötüye gideceğini” ekliyor.